آدمك آخر دنياست ، بخند
آدمك مرگ همينجاست ، بخند
آن خدايي كه بزرگش خواندي
به خدا مثل تو تنهاست ، بخند
دست خطي كه تو را عاشق كرد
شوخي ِ كاغذي ِ ماست ، بخند
فكر كن درد تو ارزشمند است
فكر كن گريه چه زيباست ، بخند
صبح فردا به شبت نيست كه نيست
تازه انگار كه فرداست ، بخند
راستي آنچه به يادت داديم
پر زدن نيست كه درجاست ، بخند
آدمك نغمه ي آغاز نخوان
به خدا آخر دنياست ، بخند
تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه
رفتم به در صومعه عابد و زاهد دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه
روزی که برفتند حریفان پی هر کار زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار من یار طلب کردم و او جلوه گه یار حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی ...کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید دیوانه برون از همه آئین تو جوید
تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهایی که دلش زار غم توست هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر "خیالی" به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی تو نه مثل آفتابی که حظور و غیبت افتد دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
از اول هم من و تو ما نبوديم
من و تو مال يه دنيا نبوديم
از اول هم تو اون سردرگمي ها
ميگفتيم باهميم اما نبوديم
تمومش كن بيا از هم جدا شيم
بيا اينقد تكراري نباشيم
تمومش كن تا همينجا تو يه لحظه
از اين تنهايي با هم رها شيم
تمومش كن ته اين جاده بسته
تهش ماييم كه قلبامون شكسته
بگو اينجا كجاي قصه ماست
نگا كن اول راهيم و خسته
نترس از اين كه حرفام دلنشين نيست
تموم سهم ما از عشق اين نيست
ما عشق اول هم بوديم اما
هميشه عشق اول بهترين نيست
تمومش كن بيا از هم جدا شيم
بيا اينقد تكراري نباشيم
تمومش كن تا همينجا تو يه لحظه
از اين تنهايي با هم رها شيم
تمومش كن ته اين جاده بسته
تهش ماييم كه قلبامون شكسته
بگو اينجا كجاي قصه ماست
نگا كن اول راهيم و خسته
تمومش كن بيا از هم جدا شيم
بيا اينقد تكراري نباشيم
تمومش كن تا همينجا تو يه لحظه
از اين تنهايي با هم رها شيم
ما که توقع نداريم دنيا به کاممون بشه
ليلي غصه کشتهي عشق و مراممون بشه
ما که توقع نداريم زندگي زيبا بشه باز
يا کلاغاي قارقاري بيان بشن ترانهساز
به اسم عشق و عاطفه با قلبمون بازي ميشه
هر کي با قانون خودش براي ما قاضي ميشه
اين روزا هرچي عاشقه رو زندگي ميکشه خط
عشق و هوس يه معنيه توي کتاباي غلط
خلاصه دنياي شما براي من خيلي کمه
از اين ديار بيکسي رفتن من مسلمه
ميرم و هرجا که بشه پرچم مشکي ميذارم
هرکي بخواد بدش بياد با هيشکي تعارف ندارم
بريم يه جايي كه فقط من و تو باشيم و دعا يه جايي اندازه ما به قدر ما نور و هوا.
يه جايي كه غم نباشه فرصتمون كم نباشه.نفس سرش سم نباشه .نفرتي از دم نباشه.لقمه نون حلال و پاك.سبزه و يك گلدون و خاك
كلبه و حوض و چمن خدا و عشق و تو و من
دواي دردا ناله نيست دردا بايد درمون بشين
جوونها پير شدن بسه.پيرا بايد جوون بشن.بريم يه جايي كه ديگه بي كس و عاجز نميريم.ديگه براي گفتن عشقم مجوز نگيريم.
بالا بريم دوغ باشه پايين بياييم ماست باشه قصه عشق بي هوس اونجا ديگه راست باشه نبيني كسي كه بي كسه.
كلاغه به خونش برسه .عشقو بگن به بچه ها تو درس و مشق و مدرسه
نميشه باور من كه باز مي خونم
اين چه احساسي اينم نمي دونم
تا تو رو دارم خدايا هيچ غمم نيست
توي زندگي جز تو هيچ كمم نيست
يكي فاسدم ميخونه
يكي كافرم ميدونه
يكي ميگه الهي از غم توي اين دنيا نمونه
يكي ميگه خراب حالت
يكي ميگه كه خيلي سادست
يكيم سوار قايق يكيم ميگه پيادست
تا تو رو دارم خدايا هيچ غمم نيست
توي زندگي جز تو هيچ كمم نيست
اي خداعاشق وخستم
ديگه از زندگي خستم
من وفادار به اون عهدي كه بستم
اي خدا توي اين زمونه زندگي شده بهونه
چقده خسته ازاين حرفا كه هي ميشه به جونم
...مي دانم هميشه براي من و تو بودنِ ما زود دير ميشه لحظه. اما به شرطي كه گريه امون بده بايد در همين فرصت اندك حرف هايم را به تو بگويم. من را ببخش كه اينگونه بي مقدمه و جسته و گريخته مي خواهم حرف بزنم. خدا جون من بين خودم و تو خيلي فاصله ميبينم. جوري كه وقتي ميخوام از فاصله هاي زياد حرف بزنم، ميگم " فاصله از من تا خدا..." هرچند، اين حس را از كودكي به من القا كردن. آدما بين خودشون و تو خيلي مانع ميبينن. براي خودشون طلسم هاي زيادي گذاشتن. بيخبر از اينكه تو " تو خون مني ، تو پوست و گوشت و تاروپود" و به قول سلطان:" اين همه طلسم و ورد ، جاي خوش دعا كجاست ؟" اين حرف ها را براي اين ميزنم كه خودم را به اين دلخوش كنم كه به تو نزديكم. اصلا دوست ندارم وقتي اذان ميگويد، فكر درباره ي نوع و شيوه اي كه در دوزخ مي دهي مرا وادار به وضو و نماز بكند. چون فكر كردن در مورد رحم و لطف و مهرباني و عظمت تو برايم صدچندان شيرين تر است. كاش ميدانستم به چه زباني بايد بگويم كه تورا بايد با عشق تو و از عشق تو خواست نه از ترس تو يا رسيدن به بهشت و رهايي از دوزخ، كه مي خواهم بگويم "من تنها شيفته ي تو هستم و بس، خدايا با توام حواست كجاست...؟
هنر يعني انتهاي زيبايي ، زيباتر از انسان كه انسان انتهاي هنر است.
ما زاده ي يك هنريم ، هنري فراتر از عقل ، هنري پر از احساس
ما با هنر زاده شده ايم و با هنري زيباتر از تولد خواهيم رفت.
ما برآن آمده ايم كه هنر را بياموزيم.
به اميد اينكه همه ي ماها به دنبال فهمدن انسانيت باشيم ، كه انسان بودن خود هنر است...
عاشق بودن را نه بر حسب شعار بلكه به حكم پروردگار خواهم آموخت و از آن هنگام مشكي را رنگ عشق دانستم كه خداوند را منبع عشق و تن پوش خانه خداوند را رنگ عشق ديديم
مشکي تر از آنيم که بيرنگ بميريم از شيشه نبوديم که با سنگ بميريم
تقصير کسي نيست که اينگونه غريبيم شايد که خدا خواست که دلتنگ بميريم
منو تو آغوشت بگیرخدا می خوام بخوابم
آخه تو تنها کسی بودی که دادی جوابم
منو تو آغوشت بگیر می خوام برات بخونم
روی زمین چقدر بده می خوام پیشت بمونم
